Interview border-dana-keilani-in-un-momento-del-film-290532

26 maart, 2015

‘De rol komt overeen met mijn werkelijkheid’

Voor haar rol in Border speelde Dana Keilani wat veel van haar landgenoten in het echt meemaken. Tot haar verbazing bracht de film in Italië, haar huidige woonplaats, de vluchtelingenproblematiek onder de aandacht.

 

Ze ziet er uit als een ervaren filmster. In een bont-achtige jas en een handtasje van het chique merk Céline stapt Dana Keilani (33) de lift uit van het Mercure hotel in Den Haag. Met haar fijne gezicht, frêle bouw en sprekende ogen lijkt ze op de Oosterse equivalent van Carice van Houten. Toch voelt ze zich geen filmster en is het geheel toeval dat ze de hoofdrol speelt in Border, de film over twee zussen die de volledig ontwrichte Syrische samenleving proberen te ontvluchten.

 

In het dagelijks leven is Keilani architecte in Rome. Geboren in Damascus, kwam ze op jonge leeftijd met haar ouders naar Italië. Op een benefitfestival voor de slachtoffers in Syrie raakte ze aan de praat met regisseur Alessio Cremonini. Hij stond op het punt om te gaan draaien voor zijn film Border, maar zijn hoofdrolspeelster was net gekidnapt in Syrië. Wilde Dana alsjeblieft de rol spelen? In eerste instantie zei ze nee want ze was toch zeker geen actrice, maar Cremonini drong aan en ze realiseerde zich dat ze haar geboorteland misschien wel kon helpen met deze film.

 

Het acteren ging haar makkelijker af dan ze had gedacht. “De rol komt veel overeen met mijn werkelijkheid: ik heb in het echt ook een jongere zus, ben oorspronkelijk Syrisch en de oorlog daar beleef ik van dichtbij.” Tijdens de opnames, in de natuur buiten Rome, woonden haar ouders in Syrie en werden twee neefjes vermoord in de buurt van Damascus. “Om me heen waren heel veel mensen die precies dezelfde tragedie meemaakten als het verhaal in de film.”

 

Mijn vijfjarige nichtje

In dat verhaal vluchten de zussen richting de Turkse grens, hun leven niet meer veilig sinds de echtgenoot van de een zich heeft aangesloten bij de Syrische rebellen. Tijdens hun vlucht krijgen ze onder andere te maken met een onbetrouwbare reisgezel die er een cynisch levensmotto op na houdt: ‘in oorlog overleven alleen de mensen die voor zichzelf zorgen, altruïsten eindigen onder de grond’. De zussen proberen intussen de moed er in te houden en wanneer een van hen, tijdens de voettocht door de bossen, tussen de lijken een klein meisje ziet zitten neemt ze haar mee. “Dat meisje wordt gespeeld door mijn vijfjarige nichtje, dat een week voor de opname pas gevlucht was vanuit Syrie na een bomaanslag vlakbij haar huis”,  vertelt Keilani. “We probeerden er op de set een beetje plezier in te houden voor het meisje, maar het was voor iedereen een heftige scène.

 

Eindelijk werd er in Italië over gepraat

Tot Keilani’s verbazing werd Border een groot succes in Italië. “Voor het eerst werd er bij ons serieus over de oorlog in Syrië gepraat. Want hoewel juist in Italië veel Syrische vluchtelingen aankomen, was het voorheen nauwelijks onderwerp van gesprek.” Nu is het zaak die aandacht te houden waarschuwt ze. “Als het over Syrië gaat, hebben mensen het nu vaak alleen nog maar over IS (Islamitische Staat, red.). Terwijl er elke dag nog steeds honderden mensen worden vermoord. Twaalf miljoen mensen zijn op de vlucht en een groot deel daarvan zijn kinderen.”

 

Haar ouders zijn inmiddels terug in Rome en worden onderhouden door hun vijf kinderen. Met veel moeite regelde Keilani ook een visum voor haar oma. Maar eenmaal hier miste die teveel haar eigen land. “Nu zit ze daar zonder kachel midden in een oorlog.” Keilani’s ogen sprankelen even niet meer. “Ik vind het  verschrikkelijk hoe Syrië verwoest wordt. Mijn kinderen zullen nooit meer het prachtige land zien dat ik heb gekend.” Familieleden van haar vaders kant zijn vermoord door het regime, familieleden van moeders kant juist door de rebellen. “Er zijn enkel slachtoffers.”

Share Button


Comments are closed.

Back to Top ↑